Search results for

"als je kind niet eten wil"

Mijn kindje wil niet eten

In een nieuwe reeks ” My life ” vertel ik jullie in een persoonlijk artikel meer over mijzelf of mijn leven. Dat kan dus van alles zijn, een gebeurtenis, een verandering, iets leuks of misschien juist iets verdrietigs. Iets wat ik op dat moment graag met jullie wil delen.

image
Bron van het plaatje

My life: Als je kind niet eten wil

Vandaag deel ik iets met jullie wat ik best wel moeilijk vind om over te praten. De meesten van jullie weten wel dat ik een prematuur mama ben, dat wil zeggen moeder van een te vroeg geboren kindje. Daarover vertel ik jullie meer in een volgende ” My life “.

Een prematuur kindje hoeft in haar ontwikkeling geen problemen te ondervinden. Maar bij ons was na de geboorte het ziekenhuis zo’n beetje haar 2e thuis. Opgegroeid met en door mensen in witte kleding. Nu ruim 4 jaar later komen wij nog geregeld in het ziekenhuis.

Waarom? Omdat ons prinsesje niet eten wil. Eigenlijk vanaf haar geboorte kampen we al met dit probleem. De eerste 3 maanden werd zij groot gebracht met sondevoeding. Ik moest de moedermelk op een andere manier aanbieden, omdat zij niet in staat was bij mij te drinken. Wel vonden wij het heel belangrijk dat zij moedermelk kreeg, op welke manier dan ook. Juist voor te vroeg geboren kindjes is moedermelk de meest volwaardige voeding.

Sondevoeding

Omdat zij nog niet sterk genoeg was om zelf bij mij te drinken, kreeg zij de moedermelk dus via een sonde toegediend. Het grootste voordeel hiervan is dat het je kindje geen inspanning kost om te eten. Hoe minder kracht zij hiervoor hoefde te gebruiken, hoe meer kracht zij over had om te vechten voor haar leven. Na 3 maand, toen zij een beetje sterker was geworden mocht zij voor het eerst op ‘snuffelstage’. Een grappige term voor op zoek naar de borst. Maar borstvoeding geven kon nog niet, omdat zij een bepaalde hoeveelheid voeding nodig had. En omdat mijn borst niet zoals een flesje wordt aangeduid met ML of CC was het onmogelijk om te zien hoeveel zij binnenkreeg en dus kreeg zij afgekolfde melk uit een aparte fles. Het kolven had ik na een tijdje wel gehad, maar ik ben doorgaan om het op gang te houden voor als ze eindelijk aan de borst kon. En ze dronk er natuurlijk wel van alleen niet rechtstreeks bij mij, en geen grote hoeveelheden. De koelkast in het ziekenhuis stond bol met mijn moedermelk, dus wat dat betreft zat ze safe, en kon ik een heel ziekenhuis voeden.

Fles

Thuis heb ik haar eindelijk borstvoeding kunnen geven. En daar begonnen ook de problemen. Ze groeide nauwelijks, en ik voelde me hier verantwoordlijk voor, want het was mijn melk wat ze dronk. We zijn toen toch weer overgegaan op de fles om in ieder geval de hoeveelheid te kunnen zien die zij binnenkreeg. De hoeveelheid was goed, maar ze groeide gestaag. Misschien bevatte mijn melk te weinig eiwitten, wat voor een langzamere groei zorgt. Om daar zeker van te zijn, zijn we overgegaan op kunstvoeding. Ook met kunstvoeding werd het niet veel beter.

Wij waren blij toen we eindelijk over konden gaan op potjes. We hadden de stille hoop dat dit alles zou veranderen. De tijd verstreek met pieken en dalen en ze liet wel duidelijk haar voorkeur merken voor smaak. En daarin stemden wij toe. Maar is diversiteit aan aanbod niet belangrijk? Het ziekenhuis gaf aan, ze kan beter eten wat zij graag wil, dan veel aanbieden en alles afslaan. Als het ziekenhuis dat aangeeft dan denk je dat je het goed doet en ga je op dezelfde voet verder.

potvoeding

Tussendoor hebben wij vast voedsel geprobeerd, maar dit weigerde ze veelal. Tot haar 3e levensjaar heeft zij potjesvoeding gehad. Toen was zij er eindelijk zelf aan toe om met de pot mee te eten. Ook hier gaf ze al gauw haar voorkeuren aan, geen korst, geen gekookte aardappelen, weinig behoefte aan groente, geen zin aan vlees en vis is bah. De Italiaanse keuken was helemaal haar ding. Het leek er zelfs even op dat ze eten begon te waarderen, er waren momenten dat ze vroeg om nog een broodje.

Wij dachten eindelijk dat we deze fase in ons leven hadden gepasseerd, overwonnen, maar nu begonnen de problemen pas echt. Voor ons was samen eten, of uit eten altijd iets leuks, iets gezellig. Samen aan tafel lekker eten en genieten van elkaars aanwezigheid. Maar al gauw veranderde eten alles bij ons. De sfeer aan tafel, het eten dat je kookt, alles. We gingen niet meer uit eten, mijn man kookte niet meer met zoveel plezier als voorheen. Ze dreef ons echt tot wanhoop. Bij het ontbijt, de lunch of het avond eten, geen maaltijd ging voorbij zonder verdriet en ergernis. Elke dag weer de strijd om er toch een paar hapjes in te krijgen. Maar deze strijd moet je niet willen aan tafel. Of we haar nou op een boze manier dwongen of lief smeekten, ze wilde niet eten. Gaven we het haar toch, dan kwam het er net zo makkelijk weer uit.

Opnieuw belanden we met haar in het ziekenhuis. Maar ze ging op haar manier mooi met de onderlijn van de groei curve mee, dus zij zagen het probleem (nog) niet. Dat zagen wij alleen elke avond, elke dag aan tafel als ze weer niet wilde eten. Wij wisten dat we de strijd niet aan moesten gaan en niet moesten dreigen, ‘Als jij niet …., dan ….!’ Maar je wil toch dat je kindje gaat eten. Als je kindje na 2 dagen niet eten nog geen honger krijgt moet er wat aan de hand zijn toch. Zo wil je je kindje gewoon niet zien.

We hebben werkelijk alles geprobeerd, van het helpen met koken en het vooraf aankondigen van het eten, tot een mooie presentatie van het eten, het ging er gewoon niet in. Psycholoog, logopedie, videointeractie begeleiding, niets hielp. Wij hebben gewoon een superlief kindje dat gewoon niet wil eten. Op den duur is eten alles waar het nog om draait. Waar het in een normale huishouding, gemiddeld 2 uur  om eten draait (’s ochtends een half uurtje een broodje eten, ’s middags weer een half uurtje voor een broodje, en ’s avonds een uurtje voor het warm eten), duurt het bij ons minstens 2x zolang. Daarnaast krijg je ook nog onderlinge strijd en verwijten naar elkaar toe. Hoe kan een begrip als ‘ eten ‘ een gezin zo uit elkaar rukken? We hebben vaak op het randje gestaan, maar de liefde voor ons gezin wint het nog steeds, gelukkig!

Een oplossing hiervoor is er niet. Er mankeert haar niets, ze moet zelf leren eten. En of er vanzelf een knop omgaat, zoals iedereen beweert, ik hoop het. Ze is nu 4 jaar, een pracht van een meid, maar krap aan 12 kilo. Als er in haar 5e levensjaar nog geen verbetering is, dan volgen er opnieuw ziekenhuisbezoekjes en moet ze aan de hormonen.

Tips, en adviezen hebben wij al zoveel gehad, maar zijn natuurlijk altijd welkom. Al verlies je zelf de hoop een beetje. Iets waar ik zeker niet op zit te wachten zijn de zogenaamde goedbedoelde adviezen of domme opmerkingen.

Die zijn er al genoeg gedaan! Echt, hier zijn een paar … …

Mijn kindje wil niet eten

  • Zie je wel dat ze eet! Dat ze eens een keer goed eet, waar toevallig een ander bij is, wil nog niet zeggen dat ze voor de rest ook goed eet. Denk je dat wij het verzinnen, dat we doen alsof het een probleem is.
  • Ze weegt ja niets, die van mij weegt een keer zoveel. Mijn kind heeft een eetprobleem, wij hebben een eetprobleem, ik sta er echt niet op te wachten dat jij mij verteld dat jouw kindje van 2 jaar meer weegt dan mijn meisje van 4 jaar. Hou dat lekker voor je!
  • Wat is ze licht, krijgt ze wel te eten? Met andere woorden, je denkt dat ik mijn kindje laat verhongeren. Ik zou nog liever mezelf laten verhongeren als ik haar daarmee aan het eten krijg. Maar helaas, dit probleem lost zichzelf niet zo makkelijk op.
  • Mijn kindje eet als een slootgraver. Lekker houden zo, mijn kindje eet niet en wat ze eet spuugt ze het liefst weer uit. Hoe en wat jouw kindje eet boeit mij echt niet. Tuurlijk mag er over gepraat worden, maar leg het niet op de weegschaal.
  • Geef haar maar een weekje aan mij, dan eet ze zo! Probeer je hiermee te zeggen dat wij als ouders falen, dat wij het niet goed doen? Want dat is precies wat je zegt, alleen anders verwoord. Als het zo makkelijk was dan gaf ik haar direct een weekje weg. Maar als wij het niet kunnen, als het ziekenhuis het niet kan, als de oma’s het niet kunnen, als de PSZ het niet kan, wie ben jij dan om te zeggen dat jij het wel kan!

Ok, misschien reageer ik op sommige uitspraken wat heftig, en het is misschien alleen maar goed bedoeld. Maar kijk uit wat je zegt. Een uitspraak is gauw gedaan, neem je niet terug en kan veel schade aanrichten.

Afsluiting naam Modern

Willen jullie vaker een " My life " lezen op mijn blog?


Ik zou het erg leuk vinden als je een berichtje achterlaat!

BlogLovin Modern afsluiting

9 comments
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Black Friday

Dit jaar valt Black Friday op 26 november, en daar kunnen we deze hele week van gaan genieten. Winkeliers bieden producten aan met hele hoge kortingen. Dat maakt het voor ons, de consument, extra interessant om even flink inkopen te doen. We kopen nu alvast onze cadeaus voor de feestdagen. Ik heb voor jullie de leukste Black Friday deals op een rijtje gezet.

0 comment
1 FacebookTwitterPinterestEmail
Happysoaps Lavender Bliss Conditioner Bar

HappySoaps; Heb jij al wel eens van ze gehoord? Dat kan bijna niet missen want het is een booming bedrijf dat bezig is om de wereld een stukje beter te maken. Ze willen cosmetica producten op de markt brengen waar geen plastic en geen schadelijke ingrediënten aan te pas komen. Ze verkopen producten voor algehele verzorging voor blije klanten en zijn ook nog eens super leuk voor je portemonnee! En vanaf nu zijn de Happysoaps producten ook te koop bij Viva Donna!

0 comment
1 FacebookTwitterPinterestEmail

Iets waar ik tegenwoordig erg vrolijk van kan worden is het kopen van nieuwe sokken. In tegenstelling tot vroeger (de tijd waarin ik alleen maar zwarte sokken kocht) koop ik nu het liefst sokken met een motiefje. En als je mijn Instagram account volgt, dan heb je dat zeker al kunnen spotten. Ik heb echt sokken in alle soorten en maten. En vandaag laat ik jullie ook even weer een aantal leuke sokken zien.

2 comments
1 FacebookTwitterPinterestEmail

Uiterlijk vertoon is heel belangrijk in de samenleving waarin we nu leven. Een afgetraind lichaam, je ziet het overal; Instagram, modeshows, tv, magazines. We kijken ernaar of het normaal is, en voldoe jij niet aan dat beeld, dan mag je daar wel eens wat aan doen. Maar hoe reëel is dat beeld? Zeker in deze tijd met social media fixeren we ons op een ideaal beeld. Maar hoe vind jij jezelf in deze wereld vol labels. 

8 comments
1 FacebookTwitterPinterestEmail

Voor mij is vakantie thuis een compleet nieuwe ervaring. Het laatst dat ik ‘gedwongen’ thuis moest blijven, was toen ik zwanger was van Esmee en ik zwangerschapsvergiftiging kreeg. We zouden dat jaar op honeymoon gaan, maar onze plannen werden in 2011 nogal in de war geschopt. Dit jaar worden onze vakantieplannen weer in de war geschopt, maar nu door de Corona crisis waar wij allemaal mee te maken hebben. Sommigen gaan gewoon met vakantie, wij hebben die van ons geannuleerd. Maar hoe zorg je er voor dat thuisvakantie ook écht vakantie wordt. Esmee is ook gewend om ieder jaar op vakantie te gaan en veel dingen te doen en te ondernemen. De lat ligt hoog om haar te vermaken gedurende deze weken thuis. In dit artikel vertel ik je hoe wij dat gaan doen. Lees je mee?

4 comments
0 FacebookTwitterPinterestEmail
Newer Posts